ඇයි අපිට හැමෝම වළකපන්නේ.ඇයි අපි පියාඹන දුර සීමා කරන්නේ.

අද මම මේ ලිපිය ලියන්නේ ගොඩක් දුකින්. මොකද අද අපේ ඉස්කොලේට කලාපෙන් ගුරුවරු ආවා බලන්න.ඒ අය කියලා අපේ සර්ට ලැබ් එකේ වැඩකටයුතු අපේ ඉස්කොලේ වෙන මිස් කෙනෙකුට භාර දෙන්න කියලා. ඒක අපිට ලොකු ආසාධාරණයක්.මොකද ලැබ් එක මෙච්චර ඉදිරියට ගෙන ආවේ අපේ සර් ගොඩක් දුක් විදලා.ඒවා දන්නේ අපි විතරයි.අනිත් එක සර් ගාව තියෙන තරම් දැනුමක් අපේ ඉස්කොලේ වෙන එක ගුරුවරයෙකුටත් නැහැ. ඒ අය දන්නේ සර්ගේ වැඩවලට අකුල්හෙලන එක විතරයි.සර් ඒ බාධකත් එක්ක තමයි මෙච්චර දුර ආවේ.අපේ ඉස්කොලේ Computer Lab එකක් තිබුණට අපි ඒවා ගැන දැනගත්තේ අරුණ සර් ආවාම පස්සේ.අරුණ සර් අපේ ඉස්කොලේට එනකොට මම හිටියේ 9 වසරේ.එදා ඉදන් අපි අද මෙතෙක් දුර ආවේ සර්ගේ මග පෙන්වීම යටතේ තමයි.එදා ඉදන් සර් ගොඩක් මහන්සි වෙලා කට්ට කාලා තමයි ලැබ් එක ගොඩ ගත්තේ.අපි Computer එකක් අතින් ඇල්ලුවේ සර්  ආවාම පස්සේ.සර් අපිට මුල ඉදන් පරිගණක ගැන කියලා දුන්නා.ඒ ආපු දුරෙන් අපි Blog,Site  කරන්න පටන් ගත්තා.අපි මෙච්චර ඉහලට ආවේ අපේ සර් නිසා.

ඉතින් මෙච්චර මහන්සි වෙලා ගොඩ ගත්ත දේවල් අද ඊයේ ආපු මිස් කෙනෙකුට දීලා ලැබ් එක විනාශ වෙනවා බලාගෙන ඉන්න අපිට බෑ. අනික ඒ මිස්ට ලැබ්  එක භාර දෙනවට පාසලේ කිසිම ළමයෙක් කැමති නෑ.මොකද ළමයි හැමෝම දන්නවා  සර් කරපු  වැඩ ටික   වෙන කෙනෙකුට කරන්න බැරි බව.ඒ මිස් අවොත් වෙන එකම දේ තමයි ලැබ් එක විනාශ වෙන එක.වෙන කිසිම යහපතක් වෙන්නේ නෑ. මම හිතන්නේ ඉස්කොලේ බොහෝ දෙනාට ඔන වෙලා තියෙන්නේ ලැබ් එක පහත් තත්වයකට ඇදලා දාන්න.නැත්නම් මේ ආසාධාරණයට විසුදුම් ඉදිරිපත් කරන්න ඹ්න නේද?

සර්ට උදේ රැ කියලා වෙනසක් නෑ.කොයි වෙලෙත් ලැබ් එක ගොඩ ගන්න තමයි වැඩ කරන්නේ.සර්ගේ මුදලුත් වියදම් කරගෙන තමයි මේ හැම දෙයක්ම කලේ. සර් සර්ගේ ජිවිතේ ගැනවත් බලන්නේ නැතිව ලැබ් එක වෙනුවෙන් මහන්සි වුණා.සර් ඉස්කොලේ වෙනුවෙන් Web site, ඉස්කොලේ විදුලි බිල අඩු කරගන්න විදුලි  බලාගාරයක් හැදුවා.ජල විදුලි බලාගාරයක් තියෙන එකම පාසල තමයි අපේ පාසල.මම හිතන්නේ මේ ඉස්කොලේ වෙන කාටවත් මේ වගේ වැඩක් කරන්න ශක්තියක් , ඕනකමක්  තියෙනවා කියලා.ඉතින් මෙච්චර දෙවල් කරපු  අපේ සර්ව ඇයි ලැබ් එකෙන් අයින් කරන්නේ.මේ වගේ දේවල් කරන්න අපේ පාසලේ වෙන කිසිම ගුරුවරයෙකු නෑ.හිටියත් ඒ කටින් විතරයි.

අපිට මෙච්චර දුක නම් අද අපේ සර්ට කොච්චර දුකක් ඇතිද එච්චර කට්ට කාලා ගොඩ ගත්ත ලැබ් කෙනෙකුට භාර දෙන්න කිව්වම.ඇත්තෙන්ම මේ චැඩ කරන්නේ අපේ ලැබ් එක ඉහළට යනවට කැමිති නැති අය. ඒ අය තමයි මේ පැත්තේ වැඩිපුර ඉන්නේ. ඒ අයට පුළුවන් වැඩ කරන මිනිස්සුන්ට වළ කපන්න විතරයි. මීට පස්සේ මම Blog එකකට ලියන්නෙත් නෑ.සර් ආපහු ලැබ් එක භාර ගත්තු දවසකට මම අයෙත් Blog එකකට ලියනවා.මොකද අපිට දුකයි අපිත් එක්ක එකට වැඩ කරන් ආපු අපේ සර් නැතිව ලැබ් එකට එන්න.ඇත්තෙන්ම කියනවනම් සුදුස්සාට සුදුසු දේ පැවරිය යුතු බව තමයි මගේ මතය.ගොඩක් දුකයි.මේ වගේ අසාධරණකම් තුලින් වෙන්නේ අහිංසක ළමයින්ට ඉදිරියට යන පාර වැසෙන එක.මම නවතිමි