අපේ උරුමය

සැපේ දී මෙන් දුකේදීත් සම්පතක් යයි සිතමින් තමන් ලද
ලිපේ තිබූ බත බෙදා ගෙන කෑ යුගේ නැඟි මිහිමතේ රන් දද
හපේ කර ඇති මිනිස්කම දැවි දැවී නුඹ කුස නැඟේ දුම් කඳ
අපේ උරුමය එකා වාගේ විසීමයි නෑ මිතුරුකම මැද

ගතේ සවියෙන් පුරන් වන්නට නුදුන් බිම් කඩ ගොවි පලක්වී
කෙතේ සහලට ගෙවත්තේ එළවළු මිරිස් අල බතල එක්වී
සිතේ සැනසුම සතුට ගොනු වී තිබූ සාමය මහා මෙ රක් වී
අතේ ගිණිගෙන දැවෙයි නොරටින් ගෙනා දේ ඇගැයුමට ලක්වී

එදා නරවිරුවන් තැනූ වැව් අමුණු දාගැබ් දෙවොල් පන්සල්
සදා නුස්මරණීය වී ඇත කළේ ඒවා බලා තුන්කල්
බෙදා දී සිප් සතර බුදුපුත්වරුන් වී සැරසරන පොත්ගුල්
උදා කළ දියුණුවෙන් වන්නේ සිතනවිට සුවඳුක් ය නෑඹුල්

පොලොන් නරු සීගිරි අනුරපුර වගේ නටඹුන් රැඳුණ තැන්වල
නිධන් ගත වටිනාකමක් ඇත යුගෙන් යුගයට පෙර ගමන්කළ
රකින් නට යයි කියා ඒවා සැකය ඇති කර සිත් සතන් තුළ
පිඟන් ගඩොලින් වසා දැම්මොත් ලකුණු නැත පෙර රජ දහන්වල

ලිපේ අළු ටික පොහොර වුවහොත් ගහක් පැලයක් වුව හැදේවී
පිපේ නම් එහි සුවඳ කුසුමක් සුගන්දය දස අත හමාවී
අපේ උරුමය දවාලන්නට නොදී විදු කිරණට මුවාවී
කපේ පවතින තුරා රැකගමු සොබාදම හිටියත් හරස්වී